Kendi dunyanin disina cikinca duyulan yabancilik, turistlik duygusu belkide anlatmaya calistigin…Isteklerle,görulenler birlestigi zaman olmasi gerekenler diye bir resim olusturuyoruz kendimize.. Bazen katalan bir kiz, bazen sokak muzisyenleri bu guzel resimlerin kahramanlarina dönusuyor. Ama öyle bir durumki : sana guzel görunen cöpcu kiz olayi, bugun sordugun zaman senin kiz arkadasinin ya da benim esimin yapmak istemeyecegi meslek olarak cikiyor karsimiza… Sorun bulundugun yerle ilgili degil bana sorarsan, olmak istedigin ve ait oldugunu hissettigin yerle ilgili.. 33 sene Ankarada yasadiktan sonra geldigim ve ikinci senemi bitirdigim Isvec , Stokholmu senin duygularina cok benzer duygularla tarif ettigim icin bu satirlari yazma ihtiyaci hissettim.

En azindan internetten takip ettigim kadariyla dunyanin en guzel (doga, demokrasi ve ekonomi anlaminda) sehirlerinden birinde yasiyorum, ama eksik…Doyurmuyor beni, yabanciyim…Ama buradaki insanlar söyledigi icin degil, ben söyledigim icin yabanciyim.. Gezilerinin suresini ve gidis amaclarini tam bilmiyorum ama kisa sureli gezilerin o sehirleri anlamaya ne kadar yetecegi konusunda pek emin degilim. Istanbul icin cizdigin resmin aynisini burada bizlerde ciziyoruz. Isvecli bir vatandas yabancilarin biraz daha fazla oldugu bir bölgeye gitmemeyi, digerlerininde kendilerine ait bölgeden uzaklasmamayi tercih ettiklerini görmek icin biraz daha olayin icine girmek gerekiyor sanki…Ve buradan uzaklasip, baska bir ulkede yasamak icin can atan bircok isvecli, aradan 20-25 sene gectigi halde herturlu emegini, kariyerini hatta ailesini bile birakip geri dönmek isteyen bircok yabanci tanidim bu iki senede…Galiba problem bizim icimizdeki kentte…Bir iranli dostumuz var burada ve söyle demisti bir sohbette : Entellektuel insanlarin hastaligidir senin yasadiklarin, bazen dunya cok hizli döner, zaman yetmez, yetisemezsin, bazende tam tersi olur..Ancak uyandigin her sabah senin hikayendir ve senin yasayacagin gundur. Hergun ayni rutini yasadigini dusunerek monotonluktan sikayet edebilirsin ancak unutmaki herkez kendi rutinlerini yasar. Gunde 100 tane toplanti icin kosturan bir isadamida, ev hanimida…

Biraz felsefeye kacti ve uzadi yazdiklarim, ama kusura bakmada demeyecegim, rutinimin disina cikmaya ihtiyacim varmis sanirim…

Dostca kal….

Aristoteles senin fikrini calmis Sedat.

Network ve altyapı konusunda da hemfikiriz ve söylediklerine katılıyorum. Malesef.

Wipeout konusunda evet çok haklısın, aklıma gelmemiş. Super havalı da bir komut ayrıca. :)

Ofis kurmanın en olmazsa olmaz koşulu dediğin gibi network. Daha amiyane tabirle müşteriler .
Saydığın checklist önemli ama olmazsa olmaz değil bana göre. Sadece ivmelendirici.

Yalnız müşteri kadar önemli, ikinci bir olmazsa olmaz koşul var. O da şu; bir “maaşla çalışan” olmaya ehlileşme sürecini tamamlamamış olmak. O eşiği aşarsan bir daha patron olman, risk alabilen biri olman mümkün değil.

Çünkü maaşla çalıştığın sürece asla patron olamayacak bir ruh halinin, bir kültürün, bir tavrın adamı olarak git gide farklı bir kimliğe doğru ehlileşiyorsun. Bu biraz görünmez bir şey, Türkiye’de adını koymanın kabalık, aşağılama, hakaret sayılması yüzünden kimsenin adını koymak istemediği psikolojik bir olay. Adını koyan da kantarın topuzunu kaçırıp “memur kafası işte, salla başını al maaşını” gibi tabirler kullandığı için “çalışan kimliğine bürünmek” konusu hakaretten bağımsız ciddiyetle konuşulamıyor.

Bu kimlik çok yıllanmış çalışanlarda gözle görünür haldedir. 20 yıldır maaşla çalışan bir adamın risk alma kapasitesinin ne denli düşük olduğunu gözlemleyebilirsin. (Tekrar, bunu aşağılamak için söylemiyorum ) Kişilik bu yönde oturduktan sonra artık o kişi ofis kurma imkanı olsa da kapitalizmin gerektirdiği bir takım patronluk vasıflarını sergileyemez hale gelmiş olabiliyor. İstisnalar müstesna tabi.

Benim fikrim, eğer ofis kurmak istiyorsan, bu checklistin tamamının tamamlanmasını beklememen. Yukarda anlattığım sebepten, o zamana kadar çok geç olmuş olabilir. Bir ofis açıp ilk başta aç gezsen bile, kendi işinin sahibi olarak, genç bir patron olarak pişmek, yetişmek diye bir şey de var. Başarısız olma riski her zaman var ve herkesin var ama cengavere karada ölüm yoktur derler.

=) .

Blogunuzu keyifle hazmedenlerdenim :D
İyi çalışmalar…