(yüklenmesi yavaş bağlantılarda biraz zaman alabilir)

Bu fotoğrafı; Lost izleyip de güzel kadın karakter olarak 1.65'lik Evangeline Lilly seçenlere ithafen paylaşıyorum. Shannon karakteriyle tanınan ablamızın tam adı; Maggie Grace.

Bu gamdaki bir ev ortamında soğuk bira, şarap, rakı vb. aksesuarlar eşliğinde ve tabiki Dünya'nin en güzel arkadaşlarlarıyla geçireceğim 100'lerce akşam ve gece nasip eyle ya rabbim!

Bunun gibi extended arkaplan çalışan web sitelerinin ciddi hastasıyım. snoarc.no, ringvemedia.com, august.com.au, limango.com bilindik örneklerinden.

Böylesi seksi başka bir "mimari fotoğraf" var mıdır acaba Dünya'da? (Sırf içinde bikinili bir kadın var diye değil tabii ki) Zemindeki helikopter beton derzlerinde parmaklarımı gezdirmek istiyorum.

Zamanı geldiğinde çalışma odamın duvarlarını pixel pixel boyayıp, aydınlatma armatür'ü bunu kullanacağım. Aslında bu denli didaktik ev aksesuarlarını pek sevmem, ama genel bir konsepte oturtulursa anlam kazanır herhalde?

Tam 9 senedir her hareketini takip ettiğim İsveçli tasarımcı Robert Lindström'ün firma blogunun, headerı, sloganı, hedesi hödösü bu yazılan. Her okuduğumda içim bir garip olur.

6-7 sene öncesinin ağır trendiydi bu tip hatun çizimleri. "Elegance illustration" diye aratınca halen binbir türlüsü çıkıyor google'da. Sonra KFC'den, dandik butiklere kadar her yerde fütursuzca kullanılınca ayağa düştü, ruhunu yitirdiler gözümde. Lakin geçenlerde olduğu gibi sağda solda görünce iyi bir tanesini içim cız eder halen.

Neden böyle giyinen cool kızlar yok Asmalı Mescid'de vs.? Hiç öyle sıradışı falan da değil aslında. Hayret vallahi.

Bugünlerde laptop masaüstümden, twitter arkaplanıma, iphone arayüzünden, açılış sayfalarıma kadar her yerde bu imajı kullanıyorum. Yine Robert Lindström'dan yine muhteşem bir eser.

Kırkbeş yaşımda Robert Downey Jr. 'a benzesem keşke. Lütfen?

Bu kadar. Paperdoll‘a özendim yaptım hep bunları. Tek sorumlusu o.

Başbakan Mevzide

Son günlerde bu fotoğraf pek sık dönüyordu ortalıkta. Hatta Atatürk’ün mevzideki fotoğraflarıyla karşılaştırıldı vs. Artık benim de bu konuda söyleyecek bir iki şeyim var. Önce bir mimar gözüyle şu fotoğrafları kısaca irdeleyelim.

Miğfer nasıl da yeni yeni

Fotoğrafta Hakkari sınır  mevzilerindeki kum torbalarını görüyoruz. Zehir gibi kuru bir hava, bahar yağmurları, keskin, taşlı toprak yapısı ve sert sıcaklık değişimleri. Üstüne üstlük bir de malesef baskın yenilmiş bir günün ertesi. O nasıl bir nizam, o nasıl temiz mevziler. Normalde 1 hafta sonra birbirine kaynayan, yırtılıp, eriyen kum torbaları nasıl da dipdiri duruyor maşallah. Ağızları tertemiz bağlanmış. Renkleri cayır cayır hardal kokuyor. Kahraman erin kafasındaki çelik miğferin de daha dün kamuflajla kaplandığı çok belli. Mevzinin zemini de ayakkabı kirletmiyor mübarek.

Başbakan Karavana'da

Yemekhanenin Seramikleri de pırıl pırıl olmuş. Şu derzlerdeki tek renk’e bakın. Arkadaki denizliğin temizliği, masa ayaklarının rengi vs. Yerini bilmeden gören sınır karakolu değil de batıda bir orduevi zanneder…

Şuraya varmaya çalışıyorum: Tabii ki ne güzel, ne kadar nizami bir askeri kurum için. Lakin bu ziyaret gerçekleştiğinde basındaki ilk başlıklar “Başbakan askerleri ziyaret ederek onurlandırdı” ekseninde dönüyordu ya… TSK’dan yeni gelmiş biri olarak şunu söyleyebilirim ki, durum tam olarak öyle olmuyor. Aslında bu ziyaret, er ve erbaşları onurlandırmaktan öte genelde bilmemneresinden kan aldırıyor.  Muştaki 100 kişilik bir bölüğe sıradan bir albay geleceği zaman askerlere diş fırçası dağıtıp seramik derzlerini fırçalatan  anlayış, Genel Kurmay Başkanı ve Başbakan beraber geldiğinde neler yaptırmıştır aklım alamıyor. Korkunç bir baskının ertesi günü ve “hiyerarşiye yalakalık” odaklı işleyen bir sistem yan yana geldiğinde çok can sıkıcı bir süreç başlamış olmalı.

Tabiki başbakan’a kızmıyorum niye gitti oraya diye. Ama oradaki çocukların bu ziyaretlerden pek hoşnut olmadıklarını kesinlikle tahmin edebilirim.

Bir de şunu söylemeden geçemeyeceğim.

Bazı çevrelerce sıkça başbakanın “korkak” bir yaklaşımla mevzi arkasında çömelmesi eleştirildi. Oysaki sınırdaki taze baskın yemiş bir bölgede mevzi arkasında çömelmek kadar akla yatkın başka bir durum söz konusu olabilir mi? Asıl böyle bir bölgede, askerler ve başbakan “kabbak” gibi ayakta dikilselerdi küçülürdü ordu gözümde. Basın da (zaten beceriksizlik yaftası yemeye başlamış) ordunun tepesine çıkar, bu ne rezillik başlıkları sıra sıra dizilirdi gündemimize.

Bu kadar.

Mimari Projelendirme Teknikleri

Heves ettim, ben de yabancı bloglardaki gibi “10 yada-yada tekniği” tipi bir liste hazırladım. Aşağıda sıraladıklarım Autocad ile projelendirme sürecinde ayrıca bir efor sarfetmeden yapılabilecek (ilk aklıma gelen) basit çizim tricklerini kapsıyor. 13 tane olmasının sebebiyse aklımda bu kadarının olduğundan değil artık uykumun gelmesinden kelli.

1-) Bir kesite başlarken sıfır kotunu, analitik düzlemindeki sıfır kotuna oturtarak başlatın.
Herhangi bir objeye tıkladığınızda properties panelindeki y koordinatı o objenin başlangıç kotunu verecektir.

2-) Katman isimlerinin başına şirkete özel bir “string” ekleyin.
Böylece katmanlarınızın arasına karışan başka şirket çizimleri sizinkilerle karışmasın. “MP-Btnr_Kst” yerine “HK_MP-Btnr_Kst” gibi. Daha da  ötesi bir kodlama standartı oluşturun veya hazır standartları kullanın.

3-) Aynı çizgiyi kesinlikle üst üste çizmeyin.
Bu anlayışla (örneğin) bir merdivendeki basamakların hepsini tek bir tıkla seçtiğinizde properties’de yazan “32 selected” size sürekli referans verecektir. İşin ucu kaçtıysa “overkill” komutunu kullanın.

4-) Tüm tefrişleri, kapı boşluklarını veya duvar bitişlerini tam kapalı çizin.
Hem layiso ile hatch yaparken, hem metraj sırasında vakit kazanın. Ayrıca zamanı gelince 3d veya photoshop’a atılacak olursa, katmanları ayrı ayrı aktararak beklenmedik zamanlar kazanabilirsiniz.

5-) İnce çalışın, tertemiz çizin.
Örneğin duvar katmanını isolate edip tlen.lsp çalıştırdığınızda size toplam duvar, sıva, boya metrajını versin.

6-) Block isimlerinin hakkını verin. Ucunu kaçırdıysanız “rename” komutuyla üzerinden geçin.
Quick select’ten Bana 90′lık cam kapıların sayısını ver dediğinizde tam sayı versin. Kaç Lavabo kullanılıyor sorusunu 3-5 tıklama ile yanıtlayın.

7-) Her çizimi kapatmadan önce purge yapıp, zoom extends çalıştırdıktan sonra kaydedin.
İşletim Sisteminde browse ederken hem daha verimli hem de daha okunaklı thumbnail’ler versin. Xref’ler verimli çalışsın. Projeyi sonradan açan da dağa taşa kaçmasın. Belki 800 m²’lik bir ofis projesinde pek faydası olmayacaktır, ama aynı alışkanlık 250bin m²’lik bir sanayi yapısında hayat kurtaracaktır.  Ayrıca örneğin asansör projeleri için teklif toplayacakken kimse projeyi açacak bilgisayarın P2 bir antika olmadığını garanti edemez.

8-) Tek elemanlı block’ların içini “0″ katmanında çizin.
Block’un kendisini hangi katmana atarsanız, içerisi de orada çalışacaktır. Layer’lar için kullanılan “express tools” bu şekilde en verimli çalışır.

9-) Çiziminizin içine yabancı parça kopyalamadan önce 2 kere düşünün. Flatten yaptıktan sonra aktarın. Ardından kendi katmanlarınıza dönüştürüp purge çalıştırın.

10-) Osnap ayarlarında nearest açıksa derhal kapatın.
Hiç bir profesyonel “nearest” açık çalışmaz. Her türlü hata ve kaydırmaya müsait bir ortam yaratır.

11-) Line kullanılacak yerde Polyline, Polyline kullanılacak yerde Line kullanmayın.

12-) Kısayol ve komut satırı arsızı olun.
Her çizimde yeni birşeyler öğrenin. Ctrl+0 ve F1 tuşlarının hakkını verin.

13-) Mükemmel çizin.
Birileri öyle çizdiğinizi farzedecek.

Sonra merak ettim, neymiş bu innovatif şirket diye detaylara indim. Sitelerinde projeler kısmında 10′larca ucuz render (hiç birinde fotoğraf yok), ofis ortamındaysa  5 arkadaş, Çağlayan mobilyaları dizilmiş bir apartman katında, sağda solda poz veriyorlar. O kadar.

Ama asıl bomba ilanın altındaki başvuru adresi oldu. huseyinsari0507@gmail.com... Yok artık! Hahahaha. Oldu olacak romantikserseri_1982@hotmail.com yapaydınız. Yok mu sizin firmanızın bir domaini, bir mail adresi kardeşim.

Artık o profesyonel ücret belirten yaklaşımınız da bir şey ifade etmiyor. İyi maaş veriyor gözüktüğünüzü düşünüyorsanız, o altyapıya çok az bile veriyorsunuz ben size söyleyeyim.

Neredeyse paravan gözüktünüz gözüme, üzgünüm.

Gece render'ında ortadaki elektrik direğini niye kaldırdıysam?

Pek seviyorum böyle aynı sahnenin gece ve gündüz alternatiflerini hazırlamayı. Dikkatinizi çekerim, gece fotoğrafında fotoğrafçımız karanlık ortamda ışığı dengelemek için enstantaneyi yükseltmiş. Bulutlar o sebepten böyle hareketli çıkmış. (yoksa google’da alelacele “clouds night” araması yapılınca çıkan ilk arkaplan olduğundan değil yani (!)) Hem tasarım süreci, hem de sunumu pek keyifli bir projeydi.

Infographic! (Sedat bunu beğendi.)

“♥ infographics!..” Memin‘in lafıdır ve aynı şiddetle benim için de geçerlidir. Her sunumuma iki-üç tane iliştiririm böylesinden.

Tır Yanaşma Rampaları

Geceli gündüzlüsünden bir tane daha. Bu gece sunumlarında arada ayarı kaçırıp olayı twighlight zone’a bağlayabiliyorum. Sırf bu yüzden artık dolunay koymuyorum. Zaman yetse render üzerine iki kamyon, 3-5 adam iyi gidermiş. Neden koymamışım ki? Bu proje kapsamında yalnızca “renderman” olarak varoldum.

Ana giriş kısmı

Projenin ilerleyen safhalarında  üst kısım trapez’den kompozit alüminyum’a döndü. O hali daha güzel. Ama şimdilik elimde bu render var. Sağ alttaki bank’ın son 1 dakikada eklendiği çok belli. İki yansımayı hakediyormuş.

Üretim Tesisleri Koridorları

Bu sahneyi de Half-life koridorlarına benzetiyorum. Bir de bunun gibi her endüstriyel sunumuma o yeşil, yangın kaçışı işaretçisini koyarım efendim. Karşısında kapı olsun, duvar olsun farketmez.

Tanımsız Oda

Bu sahnemizde render’ı render yapan ışık hüzmeleri ve yansımalardan kaçınmadık, bol bol dağıttık. Yakındaki masanın laminasyonlu değil de masif ahşap durduğuna dikkatinizi çekerim. Ben en çok o kısmısını seviyorum. Bir de zemin döşemesi dokusuna tam 2 saat ayırdığımı bilirim, o kadar.

Bu seriyi  toparlarken zevkle çalıştığımı hatırladım bu süreçlerde.  Keyfim pek yerinde bu ofiste.

Şimdilik bu kadar.

Önce İstanbul’da sıklıkla rastlaştığımız şu gerizekalı sokak enselasyonlarına konsantre oluyorum. (enselasyon gibi havalı bir kelime bile nefretimi dindirmiyor).  Levent’te plazaların arasında dolaşırken kendimi bir anda Safranbolu’da buluyor, oradan Karadeniz yaylalarına çıkıp, Bodrum’dan sahile iniyorum.

İstanbul'da (rezalet) Trafo Giydirmeleri

İşin daha tuhaf yanı, bu konuda arama yaptığınızda çıkan başlıklar da “trafolar güzelleşiyor” çerçevesinde dolaşıyor. 2. sınıf tiyatro dekorlarından farksız, yersiz, ve bu çiğ tasarım anlayışını esefle kınıyorum. Kendimi sıklıkla “böyle halka, böyle yönetim müstahak” derken buluyor, sonra cehaleti suçladığım için yine kendime kızıyorum. Siz kenti yönetenler zerre kadar mı tasarımdan anlamıyorsunuz bre zevksizler? Sizin beceremeyeceğiniz çok belli, o zaman açın bir yarışma, bari bilenler bu işle uğraşsınlar. Öyle belediye yemekhanesinde, fasülye devirirken dönen muhabbetlerle olacak iş değil bu. Kentin içine sıçmayın. Rica ediyorum.

Kırşehir Adalet Sarayı

Bu meseleyi geçtikten sonra kamu yapılarındaki geriye dönüş konusuna değinmeye karar veriyorum ve kısa bir araştırma yapıyorum. Ardından kemerli cephe elemanları veya giydirme panellerle yapılmış kitsch tonozların (haliyle) ilk benim aklıma düşen sıkıntılar olmadığını fark ediyorum. Meğer “Kamu Kuruluşlarında Osmanlı ve Selçuklu mimarisine dönüş” konusu şimdiye kadar birçok yazıya başlık olmuş. Doğan Tekeli ise bu konuyu Yeni Mimar dergisinde çok keyifli bir şekilde dile getirip; “Osmanlı yönetimi bile Selçuk mimarisini sürdürmek yerine kendi özgün mimarisini yaratırken…” diye başlamış. “Dünyanın hangi uygar ülkesinde yüzyıllar öncesinin, o çağların özel koşullarının ürünü olan mimariye dönüş özlemi vardı?” diyerek devam etmiş.

Bu yazılardan dikkat çeken bir diğeri de Deniz Dokgöz’ün, tipik Adalet Saraylarıyla ilgili köşe yazısı. Ne bekliyoruz ki aslında? Seneler önce Çağlayandaki o “mabed” ilk gündeme geldiğinde tanıtımlar sadece; “Avrupa’nın en büyük, en kocaman, -yarabbi- hey maşallah en devasal adalet sarayı” sloganlarıyla yürütülüyordu… O kadar… Çok büyük…

Bir de bu bokları yiyen belediyeler AKM yıkılsın demediler mi yıllarca? Kafamı duvarlara vurasım geliyor, siktir olup gitmek istiyorum bu ülkeden.

Başımıza gelenler bir tek mimari meseleler de değil. Geçen hafta reader post’larını okurken TRT’nin logolarıyla ilgili bir yazıya rasladım (kaynak vermek isterdim ancak yazının adresine tekrar ulaşamadım). TRT ve BBC’nin tasarım kavramına yaklaşımlarını karşılaştırmalı olarak aşağıya ekliyorum.

TRT ve BBC Kurumsal Kimlikleri

TRT bu kurumsal kimliğini ilk oluşturduğunda yabancı bir ajansa milyon dolar’ın üzerlerinde bir rakam ödeyip, tüm kanalları için bir görsel standart oluşturmuştu. Ancak şimdi görüyoruz ki; TRT konuya ciddiyetle yaklaşmak gibi bir hatadan (!) vazgeçmiş, profesyonel bir çalışma yerine “photoshop bilen bir arkadaş”‘ı tercih etmiş gibi görünüyor.

Bu meseleler dışında dikkatimi çeken İETT’nin yeşil otobüslerine de bir başka blog’umda değinmiştim.

Velhasıl kentte etrafıma bakındığımda 80 yıldır aynı işi yapan belediyelerin, kentsel tasarım anlayışı konusunda tüm kurumlardan önde olması gerekirken, böyle zayıf ve demode bir bakış açısına sahip olması çok yazık.. Gerçekten çok üzücü…

Vize notlari ekte; ayrica anabilim dali panosunda da yer aliyor. biraz bol kepce oldu bu sefer, neyse kimsenin itirazi olmaz bu durumda, yilbasi bollugu der geceriz.

Bir iki not: Weissenhof Yerlesmesi diyoruz, Yerleskesi degil. Adolf Loos’un Michaelerplatz’daki kose binasi icin bir “cevreye uyumlu” lafidir gidiyor, adam dunyanin en aykiri seyini yapiyor oraya, neresi uyumlu! Bir de lutfen, lutfen, lutfen, benim bazi olgulari aciklarken yaptigim kuvvetlendirmeleri, sohbet disinda, sinavda kullanmayin: “ben yaptim oldu mimarligi” gibi. Bazi arkadaslar kendi sectikleri konunun mimarini veya yapisini yanlis yazma inceligini gostermisler; tamam isimler zor, ama biraz dikkat lutfen. Mies van der Rohe’yi yeniden vaftiz eden iki arkadasin yorumunu sizle paylasmadan edemeyecegim (ikincisi Vietnamli olsa gerek), Miel Wander Lohe ve Min der van Horn…

sevgiler, iyi yillar, Trukut Zanher.

30 Yaş pastasını kesen mimar bayanlara ne oluyor?

Şimdiye kadar birçok proje bürosunun içerisinde yahut sağında, solunda bir şekilde yer aldım. Arkadaşlarımın çalıştıklarına bakındım, webden çeşitli ofislerin kadrolarını inceledim. Bu tasarım bürolarında çalışan mimarların %80′e yakını 25-30 yaş arasındalar. Şimdi soruyorum, 30 yaşını geçen mimarların o kaydadeğer kısmı nereye kayboluyorlar (özellikle bayan kısmısı)? Herkes kendi bürosunu açıyor olamaz ya?

Bizim ofisteki bir hatun geçen hafta 30 yaşına bastı. Yakından takip ediyorum. 30 yaş üstü özellikle bayan mimarları ortalardan yok eden ulvi güç nedir araştırıyorum.

Nakkaştepe Vakko Binası

Aşağıdaki de Brigitte Weber’in Mecidiyeköy’deki Trump Kuleleri. Bu gökdelenlerin de teslimini sabırsızlıkla bekliyorum. Oranları, tekrarları ve formlarındaki uyumu oldukça başarılı buluyorum. Ayrıca kulelerin iki yarısındaki zıt kaplama seçiminin, tehlikeli bir çıkış olup (pop-art), çok uygun bir sonuç çıkardığı kanısındayım. İçeride olan bitenleriyse bilmem, etmem. Ancak bu gökdelenleri böyle tasarlayan bir büronun, yanlış şeyler çıkaracağını tahmin etmiyorum.

Trump Towers