Arabayla hava serin de olsa camlar açık giderdim ben. Narin tekerlek iniltisinin, çalan müziÄŸin riff’lerine katılmasına bayılırdım. Ãœzerimde serin beyaz gömleÄŸim, steril ayakkabılarım vardı. Parfüm kokusuna henüz adapte olamamış, her nefesimde mutluluÄŸumu hatırlıyordum. “Dancing Nancies” dinliyordum. Yaptığım iÅŸten de memnundum, iÅŸtekilerden de. AkÅŸamına da Asmalı Mescit’te olacaktım. Temiz yüzlü garsondan Miller rica edecek ve ekleyecektim; “Limonlu lütfen”…
Åžu anda BeyoÄŸlu’ndan 1400 km doÄŸudayım. Elimde dolu bir kaleÅŸnikof, hücum yeleÄŸinde 60 yedek mermisi var. Kamuflajım sürünmekten renk deÄŸiÅŸtirmiÅŸ, yeÅŸil otlardan deÄŸil, sarı yapraklardan saklanıyor. Pislikten rahatsız olma eÅŸiÄŸini geçeli 30 gün olmuÅŸ, aÄŸzıma dolan tozları topraÄŸa tükürüyorum. Karşımdaki yamaçlarda cırcırlar ötüyor, 4 istikametinden uzaktaki bir köyün ezan tınısı duyuluyor. Heryer çok sessiz, karargahtan dahi 1 km uzakta nöbet kulübesindeyim. HiçliÄŸin içinde yalnızım ve bekliyorum. Kuru dere yatağından birileri gelip koruduÄŸum mühimmat depolarına inerse onları öldürmek için… Önce “Dur kimdir o” diye bağıracağım. Israrcıysa bir kez havaya, bir kez yere ateÅŸ edeceÄŸim. Ardından yapacağımı anlatmama lüzum yok herhalde.
Yaptığım iÅŸi saçma veya aptalca bulmuyorum. Birilerinin bunu yapması gerekiyor ve bu görev bu sefer yüzbinlerden bana denk geliyor. Åžehirde aynı hayat bensiz ve eksiksiz devam ederken ben zamansızlık içindeyim. Üşüyorum. Sessizce “Dancing Nancies”i söylüyorum. Cırcırlar ritmi kaçırıyor.
Evet kolay deÄŸil asker olmak ancak bittiÄŸinde anlıyorsunuz oranın nedenli güzel ve unutulmaz anılarla dolu olduÄŸunu…
iç mimar arkadaşım, katılıyorum..
sedat’cım nöbette “limonlu” soda deneyebilirsin bu arada, yaÄŸmurlu, temiz muÅŸ havasında fena olmuyor.. ;)
Nöbete içecek götürmek yasak. Bühü
senin nöbetten düşmüş olman lazım değilmi ? çavuş olmadınız mı arkadaş daha.
100 kişilik bölükte 45 çavuşuz. Haliyle burada erlerden hiçbirfarkımız yok. Mühimmat da taşıyoruz, nöbet de tutuyoruz. Gerçi başka sebeplerden dolayı bu aralar ağır işlerden oldukça yırttım gibi gözüküyor.
Bir mimarın ulaÅŸabileceÄŸi en dip noktalardan; askerlik. Tümüyle hayattan ve yaratıcılıktan uzak. Sonunda bitti ve kurtulduk ;) ama dediÄŸin gibi nedense “YAÅžANASI”… Bu da düşündürücü tabii.