Başbakan Mevzide

Son günlerde bu fotoğraf pek sık dönüyordu ortalıkta. Hatta Atatürk’ün mevzideki fotoğraflarıyla karşılaştırıldı vs. Artık benim de bu konuda söyleyecek bir iki şeyim var. Önce bir mimar gözüyle şu fotoğrafları kısaca irdeleyelim.

Miğfer nasıl da yeni yeni

Fotoğrafta Hakkari sınır  mevzilerindeki kum torbalarını görüyoruz. Zehir gibi kuru bir hava, bahar yağmurları, keskin, taşlı toprak yapısı ve sert sıcaklık değişimleri. Üstüne üstlük bir de malesef baskın yenilmiş bir günün ertesi. O nasıl bir nizam, o nasıl temiz mevziler. Normalde 1 hafta sonra birbirine kaynayan, yırtılıp, eriyen kum torbaları nasıl da dipdiri duruyor maşallah. Ağızları tertemiz bağlanmış. Renkleri cayır cayır hardal kokuyor. Kahraman erin kafasındaki çelik miğferin de daha dün kamuflajla kaplandığı çok belli. Mevzinin zemini de ayakkabı kirletmiyor mübarek.

Başbakan Karavana'da

Yemekhanenin Seramikleri de pırıl pırıl olmuş. Şu derzlerdeki tek renk’e bakın. Arkadaki denizliğin temizliği, masa ayaklarının rengi vs. Yerini bilmeden gören sınır karakolu değil de batıda bir orduevi zanneder…

Şuraya varmaya çalışıyorum: Tabii ki ne güzel, ne kadar nizami bir askeri kurum için. Lakin bu ziyaret gerçekleştiğinde basındaki ilk başlıklar “Başbakan askerleri ziyaret ederek onurlandırdı” ekseninde dönüyordu ya… TSK’dan yeni gelmiş biri olarak şunu söyleyebilirim ki, durum tam olarak öyle olmuyor. Aslında bu ziyaret, er ve erbaşları onurlandırmaktan öte genelde bilmemneresinden kan aldırıyor.  Muştaki 100 kişilik bir bölüğe sıradan bir albay geleceği zaman askerlere diş fırçası dağıtıp seramik derzlerini fırçalatan  anlayış, Genel Kurmay Başkanı ve Başbakan beraber geldiğinde neler yaptırmıştır aklım alamıyor. Korkunç bir baskının ertesi günü ve “hiyerarşiye yalakalık” odaklı işleyen bir sistem yan yana geldiğinde çok can sıkıcı bir süreç başlamış olmalı.

Tabiki başbakan’a kızmıyorum niye gitti oraya diye. Ama oradaki çocukların bu ziyaretlerden pek hoşnut olmadıklarını kesinlikle tahmin edebilirim.

Bir de şunu söylemeden geçemeyeceğim.

Bazı çevrelerce sıkça başbakanın “korkak” bir yaklaşımla mevzi arkasında çömelmesi eleştirildi. Oysaki sınırdaki taze baskın yemiş bir bölgede mevzi arkasında çömelmek kadar akla yatkın başka bir durum söz konusu olabilir mi? Asıl böyle bir bölgede, askerler ve başbakan “kabbak” gibi ayakta dikilselerdi küçülürdü ordu gözümde. Basın da (zaten beceriksizlik yaftası yemeye başlamış) ordunun tepesine çıkar, bu ne rezillik başlıkları sıra sıra dizilirdi gündemimize.

Bu kadar.

Askerden döndüm, derhal biletleri araştırmaya başladım. Velhasıl, Biletix’de yer seçerken sahne düzeni dikkatimi çekti. Akabinde biraz araştırma yaptım ve gördüm ki Olimpiyat Stadına kuracakları sahne aşağı resimdekine tekabül ediyor.

U2 Sahnesi

Şimdi tüylerim gerçekten “tiken tiken”.

Bunun yanında daha önce bu topraklarda görmediğimiz bir metal festivali, Sonisphere, ile yine 2010 yazında tanışacağız. Şurası kesin gözüküyor ki, Metallica bu festival kapsamında tekrar İstanbul’a geliyor. Yanında (muhtemelen)  Rammstein, Megadeth ve Slayer‘la birlikte.

Rock’n Coke 2008, o yaz yapılan büyük konserler gerekçe gösterilerek iptal edilmişti. Bakalım organizatörler bu seneki koşullarda ne yapmayı planlıyorlar?

Yılbaşında Zam Yağmuru

Tayyip amca; sana bu ülkenin yönetimiyle ilgili zerre itimadım yok. Türkiye’yi ılımlı bir islam devleti yapmak konusunda emin adımlarla (müthiş bir başarıyla) ilerlediğini düşünüyorum. Hatta böyle giderse zamanı geldiğinde senin yüzünden bu ülkeden siktirip gitmek zorunda kalacağım. Ancak bu demek değil ki benzine yaptığın zamları desteklemiyorum. Litresi 4TL’ye çıkana kadar arkandayım aslanım. .

Döndüğümde zamlarla donatılmış sürprizlerle dolu bir sivil hayat bekliyor beni. Gazeteler öyle diyor… Bakalım paketimizde neler var?

Benzin fiyatları %7 köprü, otoyollar %14 zamlanıyormuş.
Madem sosyal bir devletiz. Madem ekonomik denge, hede, hödö. Bu gelişmeye neden ağlaşıyoruz ki?

Ülkemdeki çok kalabalık bir kesim benim kullandığım yol, viyadük, tünel ve köprüleri kullanamıyor, rezalet koşullardaki toplu taşımaya mahkum ediliyor. Neden bu yatırımları benimle eşit koşullarda ödesin ki? Ben razıyım kardeşim bunların bedelini ödemeye.  Mesele adaletli bir vergi sistemi kurmakta.

Her asfalt üzerine optik vergi sayacı koyamayacaklarına göre, yapılacak en mantıklı hareket motorlu araçlara, köprülere ve benzine vergi yüklemek gibi gözüküyor.

Bence tek problem, bu zamların her türlü taşımacılığa yansıyıp, topyekün bir enflasyona sebep olması. Bunun da tek sorumlusu olarak dizel otomobilleri görüyorum. Eskiden motorin’i yalnızca otobüs, kamyon, traktör vb. ticari araçlar kullanırdı. Motorin de ucuzdu ve bu araçlar yakıt zamlarından etkilenmiyordu. Şimdi kişisel araçlarda motorin kullanımı yaygınlaştıkça bu denge de alt üst oldu. Asıl buna çözüm bulun bence. Ticari araçlar dışında dizel araç satışını ya durdurun ya da kişisel kullanımı özel vergilerle caydırın.

Ağrı Kesici "Eroin"

Sigara fiyatları %15-25 zamlandı.
Sigaranın geleceğinden ne bekliyoruz ki? 20. yüzyılın başlarında eroin de eczanelerde ağrı kesici olarak satılıyordu. Sigarayı da zannetmiyorum ki 2030 yılında kolayca her bakkaldan alabilelim. Çok emin değilim ama bunda da pek problem görmüyorum. Sigara kullanmıyorum ama aksi durumda da fikrim bu şekilde olurdu.

Alkol fiyatları %10-37 zamlandı.
İşte Bunda ciddi bir problem görüyorum. Alkolün sigara gibi sağlığa dehşet zararlı lanse edilmesinden rahatsızlık duyuyorum. 3 yıl boyunca her gün 3 kutu bira içerseniz, karaciğerinizi harcar, beyninizi uyuşturursunuz. Ama 3 yıl boyunca günde 2 kavanoz nutella yerseniz de kendinizi komada bulabilirsiniz. Alkolün de diğer besinler gibi kalori değeri olan, enerji verici bir besin olduğunu unutmayalım. Şarap gibi alkollerin ayarında içildiğinde sağlığa faydalı olduğu dahi TIP dünyasındaki genel kanı içerisinde.

Dini açıdan değerlendirmeye almıyorum bile. Bekar’a karı boşamak kolay. Zamlansın “bilmemnesine koyayım”. Siz içmiyorsunuz diye artırın olabildiğince değil mi? Namaz kılmayanlar takkeye, seccadeye %200 vergi gelse “zamlansın tabii” der mi sizce?

Zamlanmasın efendim alkol. Neticede biz seküler bir devletiz değil mi?

Eh… Şimdilik…

Lakin bir kitap var ki, çok sevdiğim kült bir filmin (örn. Back to the Future) sahnelerini dönüp dönüp izlemem gibi bu kitapta da aynı tekrarları yaşıyorum. Döne döne aynı yazıları okuyorum. Karikatür okumaktan zevk almamama rağmen sırf yazılarını okumak için Uykusuz dergisini kaçırmıyorum.

Bahsettiğim yazar Fırat Budacı. Kitap da dergideki yazılarından oluşan derlemesi; “Kendimi Durduracak Değilim”. Aşağıdaki de küçücük bir alıntı.

Kendimi Durduracak Değilim

“…Minimalist çizgilerle tasarlanmış, zamanın ruhunu algılayan bir mimarın elinden çıktığı belli olan, nefis bir mekandayız. Aralarında sadece 5cm mesafe olan yan yana dizilmiş bu beyaz masaları görünce, normalde işletme sahibine küfredilir. Ama bu mekanda bu sıkışıklığın çok sayıda müşteri istiflemekten başka bir anlamı var. Mimarımız diyor ki “Mekanımıza gelenlere aynı masada oturuyormuş hissi veren, samimiyet odaklı bir konsept planladım.” Biz de konsept gereği mecburen göt göte oturuyoruz. Sevgilim daha girer girmez etkileniyor bu mekandan. Masaya dirseklerini yaslayıp yumu yumu ellerini çene altında birleştiriyor. Etrafı inceleyen gözlerini, ambiyanstan etkilenmiş olmanın buğusu sarıyor. Kafamızı çevirince, İstanbul’un insanın şiir kanallarını açan muhteşem manzarasıyla karşılaşıyoruz: “Şurası Kuleli Askeri Lisesi mi, orası Beyazı Kulesi mi?” gibi soruları, havam bozulmasın diye yarı yarıya atarak cevaplıyorum. Yıllar sonra öğreniyorum, Yeni Cami’ye o gece Sultanahmet dediğimi. Ne gam, ortamı bulmuşum, ambiyansı ta gözünden vurmuşum. Elimi kaldırıyorum garsona doğru “Bir dakika” anlamında bir parmak hareketi yapıyor.

Garson, küpeli kulağı, beyaz body tişörtü ve İspanyo paça pantolonuyla bize doğru geliyor. Yusyuvarlak bir “Merbaa,” deyip, menüleri bırakarak ayrılıyor. Bu tür mekanların menülerinde danalar, tavuklar ve balıklar kendi kimlikleriyle gözümüze gözükmezler. Bir karnavalı andıran büyük tabaklarda küçük birer parçadırlar sadece. Mesela, “Avakado dilimleriyle sotelenmiş dip soslu nugget parçaları, buharda pişirilmiş mevsim sebzeleri ve ılık kestane ile” dendiğinde aradaki tavuğu sezebilirsek yemekteki ana hayvanı bulmuş oluruz. İşte bu “betimlemeli yemek isimleri” yüzünden, bu tür mekanlara alışık olmayanlar, menüyü incelerken akıp giden zamanın farkına varamazlar…”

Turcell Vınn Reklamı

1-) Turkcell’in saldırgan reklam politikasıyla, 3G’yi ülkeye getiren tek kurummuş izlenimi bırakmasını şaşkınlıkla izliyor, reklamcılık başarılarını içtenlikle kutluyorum. Velhasıl, bu uzun metrajlı ve sık filmleri finanse edenlerin, Turkcell’in kabarık faturalı kendi kullanıcıları olduğunu gözden kaçırmamak gerekir.

2-) 3G’nin “her yerden internetteyim”, “emaillerimi şahane görüyorum hacı” veya “of, banktan bankaya giriyorum” sloganlarıyla pazarlanmasına kızıyorum. Lan zaten gprs ve edge’den beri bunları her yerden yapabiliyorduk?

3-) “Merak ne güzel şey” reklamında, ortadaki ablanın gergin yüzü, kalkık kaşları ve donuk bakışları ruhumu esir alıyor, gözlerimi ayıramıyorum.

4-) Lan ıssız! Çıkart o ceketi. Çaycı sen de. İçimi baydınız güneş altında.

Festival’den aklımda kalan diğer şeylerse (zaten çokça yazılan/söylenenlerin dışında);

1-) Kaiser Chiefs’i iyi bekliyordum, ama bu kadarını beklemiyordum.
2-) NineInchNails’de süper eğlenmedim, benim ayıbım.
3-) Prodigy ömrü hayatımdaki en iyi konser deneyimlerinden biriydi.
4-) Ulaşım dışında (kötüydü diye değil, tanık olmadığım için) gayet tıkırında ve sterildi.
5-) Deseler ki; “Geçtiğimiz senelerdeki 50Cent salaklığını bir daha yapmayacağız, 5 yıllık kombine çıkaracağız”, düşünmeden alırım.

Flickr, rnc2009tuyolari'ndan alınmıştır.

Seneye U2, Coldplay olmasada bir Radiohead, RHCP veya White Stripes’ı getirseler, altına da Gorillaz, Arctic Monkeys, The Killers, No Doubt’tan bir-ikisini dizseler ne güzel olur be. Hayaller alemi.