Bu fotoğrafı; Lost izleyip de güzel kadın karakter olarak 1.65'lik Evangeline Lilly seçenlere ithafen paylaşıyorum. Shannon karakteriyle tanınan ablamızın tam adı; Maggie Grace.

Bu gamdaki bir ev ortamında soğuk bira, şarap, rakı vb. aksesuarlar eşliğinde ve tabiki Dünya'nin en güzel arkadaşlarlarıyla geçireceğim 100'lerce akşam ve gece nasip eyle ya rabbim!

Bunun gibi extended arkaplan çalışan web sitelerinin ciddi hastasıyım. snoarc.no, ringvemedia.com, august.com.au, limango.com bilindik örneklerinden.

Böylesi seksi başka bir "mimari fotoğraf" var mıdır acaba Dünya'da? (Sırf içinde bikinili bir kadın var diye değil tabii ki) Zemindeki helikopter beton derzlerinde parmaklarımı gezdirmek istiyorum.

Zamanı geldiğinde çalışma odamın duvarlarını pixel pixel boyayıp, aydınlatma armatür'ü bunu kullanacağım. Aslında bu denli didaktik ev aksesuarlarını pek sevmem, ama genel bir konsepte oturtulursa anlam kazanır herhalde?

Tam 9 senedir her hareketini takip ettiğim İsveçli tasarımcı Robert Lindström'ün firma blogunun, headerı, sloganı, hedesi hödösü bu yazılan. Her okuduğumda içim bir garip olur.

6-7 sene öncesinin ağır trendiydi bu tip hatun çizimleri. "Elegance illustration" diye aratınca halen binbir türlüsü çıkıyor google'da. Sonra KFC'den, dandik butiklere kadar her yerde fütursuzca kullanılınca ayağa düştü, ruhunu yitirdiler gözümde. Lakin geçenlerde olduğu gibi sağda solda görünce iyi bir tanesini içim cız eder halen.

Neden böyle giyinen cool kızlar yok Asmalı Mescid'de vs.? Hiç öyle sıradışı falan da değil aslında. Hayret vallahi.

Bugünlerde laptop masaüstümden, twitter arkaplanıma, iphone arayüzünden, açılış sayfalarıma kadar her yerde bu imajı kullanıyorum. Yine Robert Lindström'dan yine muhteşem bir eser.

Kırkbeş yaşımda Robert Downey Jr. 'a benzesem keşke. Lütfen?

Bu kadar. Paperdoll‘a özendim yaptım hep bunları. Tek sorumlusu o.

Kahraman İnternetçi

Pazar günü, üstümdeki kaplumbağa kostümünü çıkarıp sivile döndüm. Gitmeden “yer değil, komutan önemli” diye çok sık söylemişlerdi. Bense hem problemli bir yere (Muş), hem de kötü komutanlara denk gelerek sancılı bir sürece başladım.

Acemilikte bir poşetin yapabileceği en boktan, ustadaysa en konforlu askerliklerinden birini yaptım. Bölüğün internet cafesini idare ediyordum ve gececiydim. Hiç öyle serseri de değildim. “Biz geceleri böyle içerdik, şöyle boklar yerdik” diyeceğim hiç birşey yok.  Ama şunu söyleyebilirim ki 43 TL çavuş maaşına yapılacak iş değil.

Başlarda sivil kızları sıklıkla ellemek istiyordum, artık o da geçti. Gönül rahatlığıyla yaklaşabilirsiniz. Şimdilik eskisine göre biraz küfürbazım, arada yere tüküresim geliyor, o kadar. 1-2 haftaya bunları da atlatırım herhalde. Ritme oturan hayatımla, bol tweetli ve bloglu bir döneme girmeyi planlıyorum.

Psikolojik bir hesapla, askere geleli 3 yıl oldu hissediyorum. Hantallaşıyor ve bayıklaşıyorum. Uzun bekleyişlerde hayatımın bundan sonraki 40 yılını planlayacak vaktim oluyor. Çay ve poğaça dışında ender besin alıyor, nöbette karaciğer, dalak ve bağırsaklarımın ayrı ayrı üşüdüğünü hissedebiliyorum. Döndüğümde ilk iş 2 double cheese, patates kızarması ve buzsuz light cola rica edeceğim.

Burada sabahları yumurtasını yemeyen birini bulduğumda günüm güzel geçiyor. Sivildeki hayatı ve yapacaklarımı hayal bile edemiyorum. İstanbul çevresindeki rotamı, Kartalkaya ile devam ettirir, bakarsınız bir Arap Emirliğinde sonlandırırım.

“Atmayan şafağı uyku siker” diyor koğuşçu Mehmet. Gidiyorum şimdi yukarıya. Açık mavi çarşafıma uzanıp, 38 erkek, 76 ayaklı bir yatakhanede, gece mırıltıları arasında huzur bulmaya gidiyorum.

Şu anda Beyoğlu’ndan 1400 km doğudayım. Elimde dolu bir kaleşnikof, hücum yeleğinde 60 yedek mermisi var. Kamuflajım sürünmekten renk değiştirmiş, yeşil otlardan değil, sarı yapraklardan saklanıyor. Pislikten rahatsız olma eşiğini geçeli 30 gün olmuş, ağzıma dolan tozları toprağa tükürüyorum. Karşımdaki yamaçlarda cırcırlar ötüyor, 4 istikametinden uzaktaki bir köyün ezan tınısı duyuluyor. Heryer çok sessiz, karargahtan dahi 1 km uzakta nöbet kulübesindeyim. Hiçliğin içinde yalnızım ve bekliyorum. Kuru dere yatağından birileri gelip koruduğum mühimmat depolarına inerse onları öldürmek için… Önce “Dur kimdir o” diye bağıracağım. Israrcıysa bir kez havaya, bir kez yere ateş edeceğim. Ardından yapacağımı anlatmama lüzum yok herhalde.

Yaptığım işi saçma veya aptalca bulmuyorum. Birilerinin bunu yapması gerekiyor ve bu görev bu sefer yüzbinlerden bana denk geliyor. Şehirde aynı hayat bensiz ve eksiksiz devam ederken ben zamansızlık içindeyim. Üşüyorum. Sessizce “Dancing Nancies”i söylüyorum. Cırcırlar ritmi kaçırıyor.

- Dur, dur… O ne o?
- Müzik mi komutanım?
- Müzik mi o?
- Evet komutanım. bilgisayardan radyo çalıyor. How to disappear completely
- Bu ne lan cenaze marşı gibi amına kodumun. Çat! (hoparlör switchi)

Üstün mimari yeteneklerimden dolayı karargahtaki internet cafe idaresini (?) bana verdiler. Siz rahat uyuyun diye bütün gün facebook ve  televidyon.com’u takip ediyorum. Halen itiraf.com okuyorum. Burada insan kendini kaybediyor. Yakında Şok gazetesi de alacağım tam olacak.

Bazı insalar başkasının bardağından birşey içerken rahatsız olur (hatta katiyen içmez). Ya da şişenin ağzını silmek gibi (göstermelik) bir önlem alırlar. Oysa bir insan bir şişeyi diktikten sonra dudaklarına değen son damlalar şişeye geri düşer. Benzer şekilde kamışla içerken de ağızdan 8-10 damlalık bir kütle şişeye kamış koridorundan aynen geri döner.

Bu steril alışkanlıklar kişinin ilk bira içme seanslarında beklenmedik şekilde son bulabilir.

Aynı insan ilk seviştikten sonraysa bu “steril hayat” konusunda bir adım daha geri gitmiştir. Hasta olmadığından emin olduğu birisinin şişesinden gönül rahatlığı ile devam edebilir.

Şu anda askerdeyim. Bu evrimin 3. fazı olduğunu burada anladım. Ben eskiden erkeklerin bardağından birşey içemez, kızlarınsa yalnızca -güzel- olanlarının içeceklerine devam edebilirdim. Burada toprak yutuyorum, başkasının ayakkabısını giyiyorum, çeşmeden su içiyorum.

Korkarım eski alışkanlıklarıma dönmek epey bir vaktimi alacak.

Bir süre offline’im. Muştayım, askerdeyim.

Aslında, o gözlüğün asıl misyonu, sadece çıkarma mizansenini yaşatmaktı. Başkaları yaptığında süper duran kısa gösterinin başrolünde oynamak istiyordu. Keskin ama mütevazi bir gülümsemeyle yüzünden gözlüğünü çekip, hafif kamaşmış gözler ve dinamik bir duruşla elini uzatacak, “Sedat Bayrak. Mimar.” diye başlayacaktı. Karşısındaki yakışıklı adam da “Merhaba Sedat Bey…” diye devam edecekti. Öyle olması gerekiyordu. O da uzun boylu olmalıydı.

Sedat henüz son sınıf öğrencisiydi ve Gebze’de büyük bir fabrika’nın proje ve şantiye yönetimini yürütecekti. O gün, dar kesimli gömleğin, mimar olduğunu yüz metreden bağırdığını düşünüyordu. Mayıs sıcağındaki serinlikti Sedat. Tüm güçler üzerinde toplanmıştı ve çok önemsediği damla gözlükleri halen biraz aşağıda duruyordu.

Girdiği benzin istasyonu jilet gibiydi. Üstün mimari yeteneklerini kullandı. Kompozitlere sıkışmış folyo artıklarından, tesisin yeni olduğunu anladı. Bu çocuk çok iyi bir mimar olmalıydı, keşke göğsüne büyük bir “M” ütüleseydi.

Arabayı pompa’ya yanaştı, kapıyı açtı ve ayağını dışarı attı. Coldplay benzin istasyonuna konser veriyordu. 1-2 sn sonra Chris Martin sustu. Bu havalı işadamı Coldplay dinliyordu. Bir adım ileri attı, arabanın kapısını ileri yürürken topuğuyla ittirdi, arkasına bakmadan markete doğru ilerlemeye başladı. Bu hareket, Murat’la sıkça gittiği Bowling salonlarından kalmıştı. Topu, kalan tek labuta doğru yuvarladıktan sonra, gerisine bakmadan sandalyelere ilerlemeye bayılırdı. Sayıyı aldığını çıkan sesten anlardı.

Bir adam ceketinin önünü tutarak mimar’a doğru küçük adımlarla koşmaya başladı. Genç Mimar böyle şeyleri hiç sevmez, canhıraç hizmet edilmekten büyük rahatsızlık duyardı. Ama bugün farklıydı. Demek patron görüntüsü vermek böyle birşeydi. Ceket-adam koşarken bir yandan da birşeyler söylüyordu. Mimar onu dinlemedi, “hoşbulduk” diye bağaracak değildi ya. Adımlarını yavaşlatmadan elini hafifçe uzattı, damla gözlüklerinin arkasından kaşlarını kaldırdı ve “doldurun” diye seslendi. Ne yaptığından emindi ve koşan ceketin neler söyleyerek hürmet etmeye çalıştığı umurunda değildi. Adam son düzlüğe gelmiş, koşmaya devam ediyordu.

Markete girdiğinde şöyle bir etrafa baktı… Bu bir mimar içgüdüsüydü. Sonra, bir süre düşündü… Dışarıdaki performansından çok memnundu. Şimdi sıra kasadaki hoş kıza gelmişti. Keşke izleyenler daha fazla olsaydı…

…

O an zamanı durmuş gibi hissettim. Kelimeler kifayetsizdi. Demek dışarıda koşan adam karizmama saygıdan değil, uyarı amaçlı geliyordu. “E be kızım, madem daha çalışmaya başlamamış istasyonunuz, girişe kuka falan koysanıza”

Dışarıdaki performansım bir film şeridi gibi gözümün önünden geçti. Bu sefer başrolde hıyarın biri oynuyordu. Mekan; açılmamış bir benzinci, komedi unsuru da bir aptalın, kendisini uyarmaya gelen görevliyi artistik hareketlerle bertaraf etmeye çalışmasından ibaretti. Harika bir oyunculuk vardı.

O adamın önünden nasıl tekrar geçip arabaya bindim hatırlamıyorum. Kendimi toparlamam 10-15 dakikamı aldı.

Şimdi gerçek bir -profesyonel karizmatik- gibi bu sahneyi unutup kaldığım yerden devam etmeliydim. Mühendisler şantiyede beni bekliyordu. Belki bu sefer bir aksiyon filmindeki Josh Hartnett’i oynayabilirdim. Hatta keşke ingilizce konuşsaydık. Evet evet. “Sedat Bayrak, the Architect” harika bir girişti. Arkasından da “Hi, Sedat, This is Carol Moore” duymayı tercih edebilirdim.

Olmayacağını biliyordum, bu sefer de Türkçe’yle idare edecektik. “Merhaba” diye başlayacaktık.

Vardığımda mühendisin tipi, hayal ettiğim yakışıklı ve karizmatik adamdan oldukça uzaktaydı. “Umarım sadece bu beyfendi böyledir” dedim. Toplantıda kaç kişi olacağını aklımdan geçirdim.

Sahaya yanaştım, arabadan indim. Keskin ama mütevazi bir gülümsemeyle gözlüğü yüzümden çektim. Hafif kamaşmış gözlerim ve dinamik duruşumla elimi uzatarak sahnenin açılışını yapacaktım ki, mühendis benden hızlı davrandı. Elini uzattı. Şöyle dedi;

“Selaaam’ün Aleyküm”.

2 hafta önce, askere gitmeme 1,5 ay vardı ve evde boş boş oturuyordum. Zamanı gelmişti… Vaktimi alan tasarımdan çok kendi yaptığım tasarımı, bir CMS yazılımına adapte etmek oldu. Standart wordpress theme’lerinden birini kullanamadım. Uğraşmak istedim. Adresinin mimarsedatbayrak.com olmasıysa, bu ismi çok sevdiğimden değil, google optimizasyonu gereği en uygunu olduğu için.

Sanıyorum askere gidene kadar 3-4 günde bir güncellerim. Askere gittikten sonraysa çarşı izinlerimin aralığına bakar. Soldaki sütundan e-posta listesine kaydolursanız yeni bloglardan anında haberdar olabilirsiniz.

Bir de aşağıdaki içerikleri yükledim web siteme. Özellikle grafik-cv’ye kaydadeğer vakit harcadım. İmajların üzerine tıklayarak gereken yöne yol alabilirsiniz.

Grafik CV

Portfolyo

“Baba, şimdi bi soru soruyorum, lütfen samimi cevap ver. Dünya barışı mı olsun istersin, yoksa Soyak Yenişehirden 4+2 bir daire mi?”. Zor bir soru sormuştum… Kafasını kaldırdı, gözlerini kıstı, biraz düşündü. 3-5 saniye sonra Soyak yenişehirdeki daireyi tercih etti.

Dayıma gittim; “Erol dayı..” dedim. (Tek dayım olmasına rağmen Erol dayı diyorum kendisine. Erol dayım o benim.) “Dünya Barışı mı olsun istersin, yoksa altına sıfır bir Passat mı?” dedim. “Passat olsun be Sedat, Dünya barışı nasılsa olur” dedi.

Annem’e gittim; “Annecim birşey sorucam” dedim. “Taşa basıyosun, ayağına terlik giy.” dedi. Terlik giydim geldim. “Şimdi sor” dedi. “Dünya barışı mı istersin yoksa kendi büyük işini kurmak mı? “. Biraz düşündü, “Tutacaksa ve büyükse, kendi işimi kurmak” dedi..

Sonra abimin odasına gidip, kapıyı tıkladım. “Gel” dedi. Kapıyı ittirdim. İki pantolon, bir kazak, üç kitap kapı arkasına sıkıştı. Devrilmiş sandalyeler, yataktan geçen kablolar beni şaşırtmıyordu. Odaya bi göz gezdirdim, etraftaki kıyafetlerin içlerine bakındım. Nihayet yataktaki poların içinde Mehmet’i buldum. Kalın giyinmişti. Mehmet’in odasında ayaz vardı.

Şaka değil, Mehmet’in odasında ayaz vardı. Oda o kadar soğuk ki bir keresinde Mehmet mutfağa dalıp odasında her an yağmur yağabileceğini, odanın kendi hava olaylarını gerçekleştirdiğini söylemişti.

“Çok vaktini almayacağım. Dünya barışı mı, 50 milyar nakit mi” dedim. “Nasıl Dünya barışı?” dedi. “İşte şimdi süregiden tüm savaşlar duracak” dedim. “Dünya barışı” dedi. “İnsanlar ölüyor” dedi. Gözlerim ıslandı. Odasına bir damla yaş bıraktım ve dev raporumu sonlandırdım.

Türkiye’deki insanların %75′i yılbaşında, yıldız kaydığında, kadir gecesinde veya dört yapraklı yonca bulduğunda Dünya Barışını dilemiyor, dilediklerini iddia etseler de yalan söylüyorlardı.

Saf çocuk Sedat mağazanın ortasında duran gence yaklaşır ve ”Ice Age 2 var mı?” der. Adam “çalışmıyor” diye cevap verir. Sedat büyük bir üzüntüyle ”Hadi yaa..” der, gözlerini kısıp, adama bakarak bir müddet düşünür… Sedattaki “Hay allah, ne yapsak acaba?” düşünceleri gözlerinden okunmaktadır. Adam bu bakışa dumur olmuştur. O da gözünü ayıramayıp, Sedat’a “ne yani?” der gibi bakmaktadır.

- Pekiii, Incredibles var mı?…

Adam, gıcık bir tavırla ”beyefendiye sorun” diyerek bir başkasına yönlendirir. Sedat kıl olmuştur. Birinde cd çalışmıyor, diğerini de bilmiyor diye. Güvenememiştir bu adama, diğer çalışana da aynı soruyu sormaya karar verir.

- Ice age 2 var mı?
- Var.
- E çalışmıyomuş!?.. (gıcık ve rahatsız bir ses tonuyla)
- Çalışmayan şeyi niye satalım Kardeşim!. (daha gıcık ve rahatsız bir ses tonuyla)
- Öee. Tamam… Ben alayım.

Sonra adamı beklerken neler olduğunun farkına varır. İlk adam Sedat’a ”çalışmıyor” değil ”çalışmıyorum” demiştir.

Şimdi bu anıyı baştan okuyun.