Mimar Sedat Bayrak

30 Yaş pastasını kesen mimar bayanlara ne oluyor?

Şimdiye kadar birçok proje bürosunun içerisinde yahut sağında, solunda bir şekilde yer aldım. Arkadaşlarımın çalıştıklarına bakındım, webden çeşitli ofislerin kadrolarını inceledim. Bu tasarım bürolarında çalışan mimarların %80′e yakını 25-30 yaş arasındalar. Şimdi soruyorum, 30 yaşını geçen mimarların o kaydadeğer kısmı nereye kayboluyorlar (özellikle bayan kısmısı)? Herkes kendi bürosunu açıyor olamaz ya?

Bizim ofisteki bir hatun geçen hafta 30 yaşına bastı. Yakından takip ediyorum. 30 yaş üstü özellikle bayan mimarları ortalardan yok eden ulvi güç nedir araştırıyorum.

Özellikle Nakkaştepe’deki yeni Vakko Binası… Daha nasıl olsun? İnşaat süresince, konsepti tek bir malzemeden (lamglass) oluşturulmuş basit bir bina olacağı öngörüsündeydim. Şimdiyse bu söylemimi son zerresine kadar yedirecek bir bina çıktı ortaya. Her sabah önünden geçmekten keyif alıyorum, bakmaktan mutluluk duyuyorum. Bir tek cephe oranları, koparılmış tercihleri, temiz hatları değil; içerisinde de kütüphanesi, oditoryumu ve diğer birimleriyle “çok iyi yapı”dan daha da ötesinin olduğunu biliyorum. New York’lu Rex firmasına büyük saygı duyuyorum.

Nakkaştepe Vakko Binası

Aşağıdaki de Brigitte Weber’in Mecidiyeköy’deki Trump Kuleleri. Bu gökdelenlerin de teslimini sabırsızlıkla bekliyorum. Oranları, tekrarları ve formlarındaki uyumu oldukça başarılı buluyorum. Ayrıca kulelerin iki yarısındaki zıt kaplama seçiminin, tehlikeli bir çıkış olup (pop-art), çok uygun bir sonuç çıkardığı kanısındayım. İçeride olan bitenleriyse bilmem, etmem. Ancak bu gökdelenleri böyle tasarlayan bir büronun, yanlış şeyler çıkaracağını tahmin etmiyorum.

Trump Towers

Adam Smith; "Kapitalist olup cam tuğlası kullanacağınıza, Komünist olup bıyık bırakın daha iyi."

Saygıdeğer Mimarlar Odası mensubu meslektaşlarım. Gelin hükümetle uzlaşalım, 2010 yılı itibariyle gerekli altyapıyı oluşturup, bundan böyle uygulanacak projelerde cam tuğlası kullanılmasını yasaklayalım. Hiç bir mimarın halkımızın göz zevkini bu derece bozmaya hakkının olmadığını düşünüyorum. Fotoğraflarda vs. değil de, gerçek yaşantımda, bir kez dahi bu meretin şık kullanıldığı bir mekan görmedim. İstisna falan da yok.

Buyrun, uzanın. İlaç kullanıyor musunuz?

Hayır. Başım ağrıdığında aspirin falan… Onu da tadını çok sevdiğimden. Gerçi dışarıdayken kızlara sorup ne varsa onu içiyorum. Geçenlerde -ponstar mı ne- verdiler, onun da tadı hiç fena değil. Kabak çekirdeği gibi. Kızlar maşallah ecza deposu gibiler. Ya yanlarında taşıyorlar, ya da taşıyanı tipinden tanı..

Yeter Sedat Bey, konumuza dönelim. Okuldan önce de var mıydı bu şikayetleriniz?

Hayır. İTÜ Mimarlık’tan mezun olmama yakın başladı. Başlarda bu kadar şiddetli de değildi.

Tamam, şimdi baştan anlatın. Nasıl oluyor?

Söylediğim gibi doktor. Gri alüminyum cephe kaplamalarını görünce birdenbire heyecanlanıyorum ve kollarıma tanımsız bir güç geliyor. Hele söz konusu bina, yakışıklı birşeyse oracıkta mimarını kıstırıp dövmek istiyorum.

(more…)

Eskiden renk konusunda kendime hiç güvenmezdim. Herşeyi siyah-beyaz yapardım. Eskiz sürecinden, teslime kadar. Ama artık değiştim. Renk konusunda umutla bakıyorum Dünya’ya. Şimdi burada son yıllarda hayatıma katılan renkleri paylaşacağım. Hiçbir akademik bilinç olmadan; tamamen kişisel, tamamen yüzeysel.

… Her tasarım gri tonlarında (greyscale) en azından katlanılır güzellikte olabilir. Mavi renginiyse ise hiç sevmem.

MAVİ

Geçmişe gidiyoruz… -Görüntü buğulanıp tekrar berraklaşır.- Bir apartmanda Asansörle yukarı çıkıyorum, Sofi duvar arkasından havlıyor. Evet şimdi de kapı aralanıyor… “N’aber Hande? Yine aynı çoraplar?”

Hande’nin bir çift çorabı işte aynı bu renkti… Düz qbasic mavisi… Mavi dinlendirir, huzur verir derler. Böyle bir renk kime huzur verebilir sorarım? Eski patronum Mimar Zafer Karoğlu; “mavi bir gökyüzünde, bir de denizde güzel” derdi. Ben de onun gibi, sevmiyorum bu maviyi. Tamamen kişisel.

(more…)