Sonra merak ettim, neymiş bu innovatif şirket diye detaylara indim. Sitelerinde projeler kısmında 10′larca ucuz render (hiç birinde fotoğraf yok), ofis ortamındaysa  5 arkadaş, Çağlayan mobilyaları dizilmiş bir apartman katında, sağda solda poz veriyorlar. O kadar.

Ama asıl bomba ilanın altındaki başvuru adresi oldu. huseyinsari0507@gmail.com... Yok artık! Hahahaha. Oldu olacak romantikserseri_1982@hotmail.com yapaydınız. Yok mu sizin firmanızın bir domaini, bir mail adresi kardeşim.

Artık o profesyonel ücret belirten yaklaşımınız da bir şey ifade etmiyor. İyi maaş veriyor gözüktüğünüzü düşünüyorsanız, o altyapıya çok az bile veriyorsunuz ben size söyleyeyim.

Neredeyse paravan gözüktünüz gözüme, üzgünüm.

Gece render'ında ortadaki elektrik direğini niye kaldırdıysam?

Pek seviyorum böyle aynı sahnenin gece ve gündüz alternatiflerini hazırlamayı. Dikkatinizi çekerim, gece fotoğrafında fotoğrafçımız karanlık ortamda ışığı dengelemek için enstantaneyi yükseltmiş. Bulutlar o sebepten böyle hareketli çıkmış. (yoksa google’da alelacele “clouds night” araması yapılınca çıkan ilk arkaplan olduğundan değil yani (!)) Hem tasarım süreci, hem de sunumu pek keyifli bir projeydi.

Infographic! (Sedat bunu beğendi.)

“♥ infographics!..” Memin‘in lafıdır ve aynı şiddetle benim için de geçerlidir. Her sunumuma iki-üç tane iliştiririm böylesinden.

Tır Yanaşma Rampaları

Geceli gündüzlüsünden bir tane daha. Bu gece sunumlarında arada ayarı kaçırıp olayı twighlight zone’a bağlayabiliyorum. Sırf bu yüzden artık dolunay koymuyorum. Zaman yetse render üzerine iki kamyon, 3-5 adam iyi gidermiş. Neden koymamışım ki? Bu proje kapsamında yalnızca “renderman” olarak varoldum.

Ana giriş kısmı

Projenin ilerleyen safhalarında  üst kısım trapez’den kompozit alüminyum’a döndü. O hali daha güzel. Ama şimdilik elimde bu render var. Sağ alttaki bank’ın son 1 dakikada eklendiği çok belli. İki yansımayı hakediyormuş.

Üretim Tesisleri Koridorları

Bu sahneyi de Half-life koridorlarına benzetiyorum. Bir de bunun gibi her endüstriyel sunumuma o yeşil, yangın kaçışı işaretçisini koyarım efendim. Karşısında kapı olsun, duvar olsun farketmez.

Tanımsız Oda

Bu sahnemizde render’ı render yapan ışık hüzmeleri ve yansımalardan kaçınmadık, bol bol dağıttık. Yakındaki masanın laminasyonlu değil de masif ahşap durduğuna dikkatinizi çekerim. Ben en çok o kısmısını seviyorum. Bir de zemin döşemesi dokusuna tam 2 saat ayırdığımı bilirim, o kadar.

Bu seriyi  toparlarken zevkle çalıştığımı hatırladım bu süreçlerde.  Keyfim pek yerinde bu ofiste.

Şimdilik bu kadar.

Önce İstanbul’da sıklıkla rastlaştığımız şu gerizekalı sokak enselasyonlarına konsantre oluyorum. (enselasyon gibi havalı bir kelime bile nefretimi dindirmiyor).  Levent’te plazaların arasında dolaşırken kendimi bir anda Safranbolu’da buluyor, oradan Karadeniz yaylalarına çıkıp, Bodrum’dan sahile iniyorum.

İstanbul'da (rezalet) Trafo Giydirmeleri

İşin daha tuhaf yanı, bu konuda arama yaptığınızda çıkan başlıklar da “trafolar güzelleşiyor” çerçevesinde dolaşıyor. 2. sınıf tiyatro dekorlarından farksız, yersiz, ve bu çiğ tasarım anlayışını esefle kınıyorum. Kendimi sıklıkla “böyle halka, böyle yönetim müstahak” derken buluyor, sonra cehaleti suçladığım için yine kendime kızıyorum. Siz kenti yönetenler zerre kadar mı tasarımdan anlamıyorsunuz bre zevksizler? Sizin beceremeyeceğiniz çok belli, o zaman açın bir yarışma, bari bilenler bu işle uğraşsınlar. Öyle belediye yemekhanesinde, fasülye devirirken dönen muhabbetlerle olacak iş değil bu. Kentin içine sıçmayın. Rica ediyorum.

Kırşehir Adalet Sarayı

Bu meseleyi geçtikten sonra kamu yapılarındaki geriye dönüş konusuna değinmeye karar veriyorum ve kısa bir araştırma yapıyorum. Ardından kemerli cephe elemanları veya giydirme panellerle yapılmış kitsch tonozların (haliyle) ilk benim aklıma düşen sıkıntılar olmadığını fark ediyorum. Meğer “Kamu Kuruluşlarında Osmanlı ve Selçuklu mimarisine dönüş” konusu şimdiye kadar birçok yazıya başlık olmuş. Doğan Tekeli ise bu konuyu Yeni Mimar dergisinde çok keyifli bir şekilde dile getirip; “Osmanlı yönetimi bile Selçuk mimarisini sürdürmek yerine kendi özgün mimarisini yaratırken…” diye başlamış. “Dünyanın hangi uygar ülkesinde yüzyıllar öncesinin, o çağların özel koşullarının ürünü olan mimariye dönüş özlemi vardı?” diyerek devam etmiş.

Bu yazılardan dikkat çeken bir diğeri de Deniz Dokgöz’ün, tipik Adalet Saraylarıyla ilgili köşe yazısı. Ne bekliyoruz ki aslında? Seneler önce Çağlayandaki o “mabed” ilk gündeme geldiğinde tanıtımlar sadece; “Avrupa’nın en büyük, en kocaman, -yarabbi- hey maşallah en devasal adalet sarayı” sloganlarıyla yürütülüyordu… O kadar… Çok büyük…

Bir de bu bokları yiyen belediyeler AKM yıkılsın demediler mi yıllarca? Kafamı duvarlara vurasım geliyor, siktir olup gitmek istiyorum bu ülkeden.

Başımıza gelenler bir tek mimari meseleler de değil. Geçen hafta reader post’larını okurken TRT’nin logolarıyla ilgili bir yazıya rasladım (kaynak vermek isterdim ancak yazının adresine tekrar ulaşamadım). TRT ve BBC’nin tasarım kavramına yaklaşımlarını karşılaştırmalı olarak aşağıya ekliyorum.

TRT ve BBC Kurumsal Kimlikleri

TRT bu kurumsal kimliğini ilk oluşturduğunda yabancı bir ajansa milyon dolar’ın üzerlerinde bir rakam ödeyip, tüm kanalları için bir görsel standart oluşturmuştu. Ancak şimdi görüyoruz ki; TRT konuya ciddiyetle yaklaşmak gibi bir hatadan (!) vazgeçmiş, profesyonel bir çalışma yerine “photoshop bilen bir arkadaş”‘ı tercih etmiş gibi görünüyor.

Bu meseleler dışında dikkatimi çeken İETT’nin yeşil otobüslerine de bir başka blog’umda değinmiştim.

Velhasıl kentte etrafıma bakındığımda 80 yıldır aynı işi yapan belediyelerin, kentsel tasarım anlayışı konusunda tüm kurumlardan önde olması gerekirken, böyle zayıf ve demode bir bakış açısına sahip olması çok yazık.. Gerçekten çok üzücü…

Vize notlari ekte; ayrica anabilim dali panosunda da yer aliyor. biraz bol kepce oldu bu sefer, neyse kimsenin itirazi olmaz bu durumda, yilbasi bollugu der geceriz.

Bir iki not: Weissenhof Yerlesmesi diyoruz, Yerleskesi degil. Adolf Loos’un Michaelerplatz’daki kose binasi icin bir “cevreye uyumlu” lafidir gidiyor, adam dunyanin en aykiri seyini yapiyor oraya, neresi uyumlu! Bir de lutfen, lutfen, lutfen, benim bazi olgulari aciklarken yaptigim kuvvetlendirmeleri, sohbet disinda, sinavda kullanmayin: “ben yaptim oldu mimarligi” gibi. Bazi arkadaslar kendi sectikleri konunun mimarini veya yapisini yanlis yazma inceligini gostermisler; tamam isimler zor, ama biraz dikkat lutfen. Mies van der Rohe’yi yeniden vaftiz eden iki arkadasin yorumunu sizle paylasmadan edemeyecegim (ikincisi Vietnamli olsa gerek), Miel Wander Lohe ve Min der van Horn…

sevgiler, iyi yillar, Trukut Zanher.

30 Yaş pastasını kesen mimar bayanlara ne oluyor?

Şimdiye kadar birçok proje bürosunun içerisinde yahut sağında, solunda bir şekilde yer aldım. Arkadaşlarımın çalıştıklarına bakındım, webden çeşitli ofislerin kadrolarını inceledim. Bu tasarım bürolarında çalışan mimarların %80′e yakını 25-30 yaş arasındalar. Şimdi soruyorum, 30 yaşını geçen mimarların o kaydadeğer kısmı nereye kayboluyorlar (özellikle bayan kısmısı)? Herkes kendi bürosunu açıyor olamaz ya?

Bizim ofisteki bir hatun geçen hafta 30 yaşına bastı. Yakından takip ediyorum. 30 yaş üstü özellikle bayan mimarları ortalardan yok eden ulvi güç nedir araştırıyorum.

Nakkaştepe Vakko Binası

Aşağıdaki de Brigitte Weber’in Mecidiyeköy’deki Trump Kuleleri. Bu gökdelenlerin de teslimini sabırsızlıkla bekliyorum. Oranları, tekrarları ve formlarındaki uyumu oldukça başarılı buluyorum. Ayrıca kulelerin iki yarısındaki zıt kaplama seçiminin, tehlikeli bir çıkış olup (pop-art), çok uygun bir sonuç çıkardığı kanısındayım. İçeride olan bitenleriyse bilmem, etmem. Ancak bu gökdelenleri böyle tasarlayan bir büronun, yanlış şeyler çıkaracağını tahmin etmiyorum.

Trump Towers

Adam Smith; "Kapitalist olup cam tuğlası kullanacağınıza, Komünist olup bıyık bırakın daha iyi."

Saygıdeğer Mimarlar Odası mensubu meslektaşlarım. Gelin hükümetle uzlaşalım, 2010 yılı itibariyle gerekli altyapıyı oluşturup, bundan böyle uygulanacak projelerde cam tuğlası kullanılmasını yasaklayalım. Hiç bir mimarın halkımızın göz zevkini bu derece bozmaya hakkının olmadığını düşünüyorum. Fotoğraflarda vs. değil de, gerçek yaşantımda, bir kez dahi bu meretin şık kullanıldığı bir mekan görmedim. İstisna falan da yok.

Hayır. Başım ağrıdığında aspirin falan… Onu da tadını çok sevdiğimden. Gerçi dışarıdayken kızlara sorup ne varsa onu içiyorum. Geçenlerde -ponstar mı ne- verdiler, onun da tadı hiç fena değil. Kabak çekirdeği gibi. Kızlar maşallah ecza deposu gibiler. Ya yanlarında taşıyorlar, ya da taşıyanı tipinden tanı..

Yeter Sedat Bey, konumuza dönelim. Okuldan önce de var mıydı bu şikayetleriniz?

Hayır. İTÜ Mimarlık’tan mezun olmama yakın başladı. Başlarda bu kadar şiddetli de değildi.

Tamam, şimdi baştan anlatın. Nasıl oluyor?

Söylediğim gibi doktor. Gri alüminyum cephe kaplamalarını görünce birdenbire heyecanlanıyorum ve kollarıma tanımsız bir güç geliyor. Hele söz konusu bina, yakışıklı birşeyse oracıkta mimarını kıstırıp dövmek istiyorum.

Örnek verebilir misiniz?

Tabii. Yanımda fotoğraflarını da getirdim. Bakın Levent Loft… Doktor Bey, net hatırlamıyorum 4-5 sene evveldi sanırım. Şantiyesini bile hayranlıkla takip ediyordum. Daha sonra piyasaya görsellerini sundular, satışına başladılar. İnceledikçe duygulanıyor, sokaktaki insanın göz zevki için derinden mutluluk duyuyordum. Herifler proje süresince tasarımın her konusunda en iyileriyle çalıştılar. Baksanıza şu görsele…

Levent Loft Render

Ne kadar etkileyici değil mi? Şimdi de alttaki şu çıkan sonuca bakın. Tamam tek mesele alüminyum kaplamalar değil ama camlara da ayrı sinirliyim zaten. “Yansıt babam yansıt” malzemeler vs.

Levent Loft Fotoğraf

Söyleyin bana haksız mıyım doktor bey? Böyle bir yapıyı o gri, demode kompozitlerle çevirmelerini nasıl sükunetle karşılarım? Geçenlerde bu Levent Loft’un içerisini,  yerinde görme fırsatım da oldu. Her detayı ayrı güzel, büyüleyici… Ama işte o cephe rengi…

Bir tek bu bina da değil. Bakın kaptırın buradan, Büyükdere’den yukarıya doğru devam edelim… Geçin 4. Leventi de… Hah, burada yavaşlayın, bakın sağda benim okulum. Bu da yeni rektörlük binası.

İTÜ Rektörlük Binası

Yazık değil mi böyle cesur hareketleri, gri alüminyumla berbat etmeye? İçi de bir güzel ki bu yapının, görmelisiniz. Böyle dev galeriler, asılı birimler, rampalar, köprüler…

Anlıyorum. Size bir sakinleştirici yazdım. Bir dahaki seansta görüşelim.

Daha bitmemişti ki? Anlatacaklarım vardı…

… Her tasarım gri tonlarında (greyscale) en azından katlanılır güzellikte olabilir. Mavi renginiyse ise hiç sevmem.

MAVİ

Geçmişe gidiyoruz… -Görüntü buğulanıp tekrar berraklaşır.- Bir apartmanda Asansörle yukarı çıkıyorum, Sofi duvar arkasından havlıyor. Evet şimdi de kapı aralanıyor… “N’aber Hande? Yine aynı çoraplar?”

Hande’nin bir çift çorabı işte aynı bu renkti… Düz qbasic mavisi… Mavi dinlendirir, huzur verir derler. Böyle bir renk kime huzur verebilir sorarım? Eski patronum Mimar Zafer Karoğlu; “mavi bir gökyüzünde, bir de denizde güzel” derdi. Ben de onun gibi, sevmiyorum bu maviyi. Tamamen kişisel.

Bu ton maviyse aksine oldukça güzel. 2000lerin ortalarında dikkatimi çekmeye başladı. Yine mimaride bir kullanım yeri görmüyorum ama grafik tasarımda mavi ihtiyacını karşılamak için gönül rahatlığıyla kullanılabilir.

YEŞİL

Doğada, peysajda güzel; mimarlıktaysa yeri pek olmayan bir renk. Grafik tasarımda uygun tonlarda harikalar yaratabilir. Bazı tonlarının Siyasi bir tarafı var, o anlamda oldukça kötü. Ama yeşil gözlü ve esmer olup da çok güzel olmayan bir kız görmedim sanırım.

Türbe yeşili miydi adı? Hiç beğenmiyorum. IETT geçtiğimiz senelerde 500 yeni otobüs satın alacağını söylediğinde haber metinlerinde aşağıdaki görsel kullanılmıştı. Velhasıl şehirde çıkan sonuç onun sağındaki gibi oldu. Haksız mıyım efendiler bu yeşilden nefret etmekte? Hangi aklı selim insan eloksal otobüsleri yeşil yapar?

Otobüsleri yeşile boyayarak çevre dostu olunmaz.

İlla yeşil mi kullanmak istiyoruz? O zaman rica ediyorum buna kayalım. Daha sonbahar çimeni tonlarında.

Alttakiler de tasarımlarımlarımızda kullanabileceğimiz diğer güzel akraba tonlar.

Turkuaz rengini oldukça başarısız buluyorum. Nerede güzel kullanıldı ki? Türkiye milli formalarında mı?
Bu renge hiçbir zaman ısınamadım.

KIRMIZI

Kırmızının, Bir tasarımda tüm konsepte hakim olmasını değil de, can alıcı bazı noktaları vurgulamasını seviyorum. Açık renkli fonlar üzerinde kullanımı daha keyiflidir. Sol tarafından mora; sağ tarafından turuncuya kayar. Turuncusu favorimdir.

Rujda güzel olabilmekle beraber ojede beğenmem. Beyaz-Kırık Beyaz oje iyidir. Saçtaysa her zaman dengeli bir marjinallik verir.

SARI

Biraz kişisel ama ben çok severim sarı rengini.

Kişilikli bir renktir bir kere. Piyasa hakim renklerin çoğunluğunu (yeşil, kırmızı, mavi, mor vs.) desaturate ettiğinizde koyu tonlar elde edersiniz. Oysa sarı öyle değildir. Oldukça açık bir gri verir.Ayrıca füme üzerindeki duruşuna bayılırım.

Bilgisayar oyunlarında rengim sarıdır. Sarı iyidir. Ama Dünyalar güzeli iki kız getirin. Esmer olanı bence daha güzeldir.

DİĞER ARA TONLAR

Pembe… Hmm… Yok ya. Mimarlıkta hiç yeri yok. Grafikteyse yarattığı pop-art hissini sevmiyorum.  Ama sanırım başka insanların sevmesini anlayabilirim. Bir erkek arkadaşım düğünlerde sıkça bu renk gömlek giyiyor (N’aber Uğur?).

Pembe’nin eltisi mor. Kuzenim Mertcan’ın en sevdiği renk. Bir erkeğin en sevdiği sevdiği renk nasıl mor olur hayret ediyorum. Ama yine de bir gün mor gömlek giyebilirim. Okulda bir hocam (Sinan Mert Şener) jüride, mor cepheli bir bina yapan arkadaşıma “cephelerinizde doğadan renkler kullanın” demişti. Bunu derken mat toprak tonlarını veya saturasyonu kırılmış diğer renkleri kastediyordu. Katılıyorum.

Yavruağzı aslında çok spesifik bir ton olmakla beraber sevmediğimi vurgulamak için ekliyorum. 2. sınıf bir renk bence. Yavru ağzında güzel olabilir.

SİYAH TONLARI

Siyah, en havalı renklerden biri. Ancak bir çok kullanımında bir miktar kırılmasını doğru buluyorum. Yazıtipi rengi olarak kapkara değil de, biraz kırılmış siyahın daha okunaklı olduğunu düşünüyorum.

Saç rengi, otomobil veya kadın iç çamaşırında oldukça güzeldir.

Son olarak; Renklere hitap ederken Zeki ve Aylin Patronlarım gibi havalı kelimeler kullanamıyorum. Turuncuya bile portakal rengi dememek için kendimi zor tutuyorum.